Działanie

Dotarłeś. Bez spóźnienia, bez niespodzianek. Przywitałeś się i już siedzisz. Przed monitorem albo dwoma. Przy komputerze i biurku. Na wygodnym krześle. Nieopodal szumi klimatyzator. Słyszysz cichy gwar współpracowników. Jesteś w pracy. Otwierasz listę zadań, tworzysz ją bądź edytujesz. Zabierasz się do pracy. Mija czas, Ty kończysz kolejne zadania. Idzie Ci naprawdę świetnie. W rogu miga na czerwono mała kropka. Dostałeś nową wiadomość. Otwierasz. Czytasz. Odpisujesz. To był szef.

Obserwacja

Za chwilę wchodzi do pokoju. Pyta spokojnie:

,,Dlaczego nie zrobiłeś tego zadania, lecz zrobiłeś inne? Przecież one nawet nie są potrzebne.’’.

Część z nich sam Ci kiedyś zlecił. Inne dodałeś sam, bo uznałeś je za warte zrobienia. Na chwilę w głowie pojawia się myśl. A jeśli on mnie wyrzuci i nie zapłaci za moją pracę?

Refleksja

Czy Twój szef płaci Ci za to, co robisz w pracy?

Czy Twój klient płaci Ci za to, co robisz w pracy?

Czy Twój szef chce płacić Ci za to, co robisz w pracy?

Czy Twój klient chce płacić Ci za to, co robisz w pracy?

 

Czy Ty sam zapłaciłbyś sobie za swoją pracę? Czy zapłaciłbyś za każdą minutę, którą spędziłeś w pracy? (W sumie to już za nią zapłaciłeś — swoim czasem, lecz ten post nie jest o tym).

Rozwój nowych kompetencji

Doszedłeś zapewne do różnych wniosków. Możesz coś z nimi zrobić. Wykorzystać swoje doświadczenie i refleksję nad nimi. Jakie kroki podejmiesz? Czego musisz się nauczyć, aby zmienić powyższą sytuację? Możesz m.in.: bardziej skupiać się na pracy, popracować nad swoją uważnością, umiejętnością priorytetyzowania zadań, asertywnością, regularnie odpytywać szefa o priorytety zadań, wykorzystać zasadę Pareto, omawiać zadania, które sam wymyślasz. Możesz też zrobić wiele innych rzeczy.

Działanie

Zrób to. Naucz się nowej rzeczy i wykorzystuj ją w praktyce. Ćwicz i praktykuj. Działaj nadal. Z każdym dniem coraz lepiej. Rób pomiary, czy nowa kompetencja pomogła. Mierz i analizuj. I znowu: działaj, obserwuj, zastanawiaj się, ucz się i działaj…

Teoretyczna niespodzianka – Koło Kolba

Nagłówki powyższych akapitów tworzą udoskonalone przez Honey’a i Mumford’a koło Kolba uczenia się na doświadczeniach. Oparcie nauki na doświadczaniu, obserwowaniu swoich poczynań oraz na praktycznym zastosowaniu wiedzy sprawdza się świetnie u dorosłych. Model  Honey’a i Mumford’a to spirala, która podkreśla ciągłość procesu uczenia się.

Koło Kolba składa się z następujących pozycji:

• Doświadczenie – miało miejsce jakieś wydarzenie.
• Refleksja – zastanowienie się, co się stało.
• Generalizacja